Te veel stress. Diagnose van de arts. En dan begint hij breed te grijnzen. Steeds breder. De mondhoeken zo ver mogelijk uit elkaar. Tanden bloot. Schone grote witte tanden. Dit is een gezonde man. En hij heeft een oplossing voor me. Een workshop marsepein maken, nu zondag, bij zijn vrouw. Om de geest te ledigen, want je piekert te veel, zegt hij. Hij heeft gelijk, maar hoe groot is die kans. De meeste mensen vinden van zichzelf dat ze te veel piekeren. Goed, marsepein maken dus, waarom ook niet? Er zit te veel ruis in mijn kop en zondagen zijn vaak marktdagen, treuzelend, verlangend, hangend beetje voorlezen aan jezelf.Marsepeinen figuurtjes op een drietal uurtjes, halverwege onderbroken door een koffiepauze. Geen koekjes, nee, abstinentie van zoetigheid vergroot alleen maar het verlangen en vervolgens ook de voldoening. Een lege gedepriveerde geest belonen met veel suiker, amandelen, kleurstof en oranjebloesem. Via de mond, in eigen gekozen vormpjes. Men ging naar huis en wilde meer, gegarandeerd.
Ik meng de ingrediënten goed door elkaar en kneed tot ik een vaste marsepein heb. Goed kneden, herhaalt de vrouw van de arts. Ze draagt een witte schort met rode bloemen. Ze heeft een rimpelloos gezicht. Ook zij is een gezonde vrouw. En nu maak je figuurtjes die je smakelijk vindt, lacht ze. Ik maak de bloemen op haar schort na, zo goed mogelijk. We mogen natuurlijke kleurstoffen toevoegen, cacaopoeder, kriekensap, saffraanpoeder...Ik kies het kriekensap want ik wil ook rode bloemen.
Tot slot verdwijnen de rode bloemen via de mond met een bijna beestachtige gulzigheid, eerder dan de beoogde therapeutische ontlading na een geaccumuleerde leegte. Ik glimlach naar de vrouw van de arts, een oververzadigde gesuikerde glimlach (plakkerig en glimmend) zoals de meeste mensen van mijn leeftijd dat zouden doen, met ietwat vergeelde tanden en de gebruikelijke portie kreuken in het aanzicht.
Bij het huiswaarts keren met een gesuikerd lichaam, moet ik toegeven dat ik me werkelijk verlicht voel. En ik bedenk dat het vooral de geur van het oranjebloesem moet zijn geweest. Ik flaneer op een hoog tempo en zie het rood roder dan ooit. Mijn gedachten razen. Krijg ze niet tot stilstand, nog meer ruis in die stomme kop. Wel boeiende opmerkelijke ruis. Zo bedenk ik vanzelf en uit het niets enkele creatieve projecten. Kan niet snel genoeg thuis zijn om erin te vliegen.
Enkele uren later besef ik de illusie van de zielsverrukking, de overdosis, verderfelijkheid van enkelvoudige koolhydraten. Voel ik me vooral misselijk en moe, en kom ik tot niets meer. Kan me in geen verte nog herinneren wat de bedoeling is van dat hoopje kranten, die schaar en die pot rode verf naast me.
Toch maar opteren voor de eenvoud van een geestonthoudende cursus mediteren misschien. En een stevige portie diepe slaap.
