Iets van een lach

Iets van een lach zat erin, maar een lach die erger was dan welke droefheid ook - een lach die zo somber was als de glimlach van de Grote Sfinx, een lach zo koud als rijp en meedogenloos in zijn overstoorbaarheid. Het was de woordloze wijsheid van de eeuwigheid, die lachte om de nietigheid van het bestaan en om de wil tot leven. Het was de Woestenij, de barre, koelhartige Woestenij van het Noorden.

JACK LONDON, "WITTAND"