Geloof

Ik geloof, geloof ik.
Noem het wetenschappelijke naïviteit.
Roeping, zeggen ze.
Fatum, denk ik dan.
We vissen in dezelfde vijver.
Ik verlang het uit te schreeuwen. Onverstaanbaar hard.
Zoveel schoonheid in vreemde vakjes.
Al wat er komt is stilte, van een veel te veelzeggende soort.

En dan lees ik deze avond een blog van een vriend. Hij citeert wat ik bedoel. Exact zo ongeveer. Hij doet onderzoek aan de andere kant van de wereld. Ziet ook werkelijk een andere kant van de wereld. En op zulk een moment, heel even, geloof ik opnieuw in gemeenschappelijkheid. Van een veel te verrukkelijke soort.
Dan is toeval gewoon onwetendheid.
Glorificatie, zeggen ze.
Mijn enigma, denk ik dan.
Neem en eet hiervan gij allen, want dit is het lichaam.
Het altijddurende verbond, zeggen ze.
Alsjeblieft, vraag ik dan.

Alsjeblieft.

Er rest ons enkel nog een schamele poging tot bruikbare woorden.

The end is where we start from

In dialoog met de waanzinnige, de zuivere en onvervalste weg naar binnen.
Mezelf betreden is niet minder dan dat. En ik tracht met eenvoudige oprechtheid die weg te beproeven. Moet nog veel oefenen. En blijven oefenen, weet ik.

What we call the beginning is often the end
and to make an end is to make a beginning.
The end is where we start from...
We shall not cease from exploration
and the end of all our exploring
will be to arrive where we started
and know the place for the first time.
Through the unknown, remembered gate
when the last of earth left to discover
is that which was the beginning...

T.S. Elliot, 1943, Little Gidding from Four Quartets

Melancholie op blote voeten

En hoe jij bovendien
Zo bijdehand en
Heel terloops
Met veel minder

Mond
Schaterlacht
Om mijn teveel

Waarop je grenzen likt
En ondertussen denkt
Ik streel

Dan gaat het niet om
Het articuleren
Maar haast enkel om
De spaties

Jouw plooiranden
Bijvoorbeeld
In twee onhandige
Diminutiefjes van
Handen