Geloof

Ik geloof, geloof ik.
Noem het wetenschappelijke naïviteit.
Roeping, zeggen ze.
Fatum, denk ik dan.
We vissen in dezelfde vijver.
Ik verlang het uit te schreeuwen. Onverstaanbaar hard.
Zoveel schoonheid in vreemde vakjes.
Al wat er komt is stilte, van een veel te veelzeggende soort.

En dan lees ik deze avond een blog van een vriend. Hij citeert wat ik bedoel. Exact zo ongeveer. Hij doet onderzoek aan de andere kant van de wereld. Ziet ook werkelijk een andere kant van de wereld. En op zulk een moment, heel even, geloof ik opnieuw in gemeenschappelijkheid. Van een veel te verrukkelijke soort.
Dan is toeval gewoon onwetendheid.
Glorificatie, zeggen ze.
Mijn enigma, denk ik dan.
Neem en eet hiervan gij allen, want dit is het lichaam.
Het altijddurende verbond, zeggen ze.
Alsjeblieft, vraag ik dan.

Alsjeblieft.

Er rest ons enkel nog een schamele poging tot bruikbare woorden.